غه زه ل

مه‌ستم به‌بێ‌ ئه‌وه‌ی ساتێ‌ چوبێتمه‌ سوچی مه‌یخانه‌
عه‌شق به‌ پیری گرتوومی ئه‌شا ئه‌و به‌زمه‌ خۆشانه‌!
ئه‌ی سێبه‌ری داری سه‌وزی ئاواته‌كانی من بۆ كوێ‌
به‌بێ‌ تۆ چۆڵ و خامۆش و بێ‌ڕه‌نگه‌ ئه‌م دارستانه‌
به‌تاوانی خۆشه‌ویستیت ساڵه‌هایه‌ گرفتارم
ئه‌سیری به‌ندی تۆ خۆشه‌ و ده‌رباز نام له‌و زیندانه‌
بۆم ناكرێ‌ مه‌نعی بكه‌ن هه‌رگیز نیگام له‌ دیتنت
مه‌لی نیگام غه‌واره‌یه‌ و زۆر ماندووه‌ بۆ هێلانه‌
وه‌كوو شه‌و ئارام و گه‌رم و هێمنه‌ باوشی سه‌وزت
با وه‌حه‌سێ‌ ڕۆحی ماندووم له‌ ناو ئه‌و باخه‌ سه‌وزانه‌
به‌فرم ده‌بم به‌ ئاو چۆڕچۆڕ كاتێك هه‌تاوی ڕووت هه‌ڵدێت
تۆ ده‌ریایت و بۆ لای تۆ دێم چی بكه‌م له‌و سه‌رمای كوێستانه‌

ع. له‌تیف پوور

از زندگی تا زندگی

هانا آرنت در کتاب وضع بشری فعالیت ای انسان ها را به سه نوع تقسیم می کند : تلاش برای معاش (labour) کار خلاق ( work) و عمل ( action ) ایشان مهم ترین و عالی ترین فعالیت های انسان را نوع سوم می داند چون در آن انسان ها به اقدام و تهور و انقلاب و حضور در عرصه ی عمومی وعمل آزاد مبادرت می ورزند . قطعا پایین ترین سطح فعالیت بشر تلاش برای معاش است امری که امروزه در جامعه ی ما اکثریت مردم به خاطر مشکلات معیشتی و اقتصادی به آن مشغول و سرگرم اند .
حرکت تنها معیار زندگی و بشریت نیست و آن چه نوع زندگی ها را تعیین می کند نوع حرکت ها و فعالیت هاست . به قول مولانا
گر نشان زندگی جنبندگی است
خار در صحرا نشان زندگی است
هم جعل زنده است هم پروانه نیز
فرق ها از زندگی تا زندگی است

خط

 آن خطاط خطی ننوشت

          ولی متن سفیدش را

                                هم تو می خوانی و هم غیر

فاجعه

فا جعه ای در راه است

                                 قحطی انسان 

                                                            لطفاً عشق بکارید

بی ده نگی

    بێ‌ده‌نگیتان باش
          به تاریکی داهاتووه‌کان
        فوو له خۆر که‌ن !
گشتمان باشین
با که‌س به‌م خۆشیه نه‌زانی !!!
     

« ترجمه ای نیمه آزاد و ساده از شعر « دیوه ر و که ر » عبدالله په شیو

روزی یه فرد پیله ور
سوار بر یه پیر خر
می رفت به روستایی دور
با کلی شادی و غرور
پپله ور بی مروت
خر را می تازاند به سرعت
بدون غذا و آبی
یا علفی ، کمی خوابی
با این بدبختی ها ، آری
رسیدند به علفزاری
پیله ور چون آن جا رسید
بار خر را پایین کشید
اما ناگهان پیله ور
از غوغای شد با خبر
مطلع شد که پشت کوه
قومی ره زنان هم گروه
راه را بر او بسته اند
در کمین اش نشسته اند
از ترس بار و مال و جان
رفت پیش خر گریه کنان
گفت ای الاغ نازنین
در بین خرها ، خرترین
این جرده های راهزن
این غاصبان مال من
اینک مرا غارت کنند
از مال من بارت کنند
زود باش بپا بار مرا
بردار و در رو ای خرا
خندید خر گفت ای عمو
ای مالک بد خلق و خو
خواهی ز دست رهزنان
گردی رها در این مکان
اکنون تو بار پشت من
بربند به پشت خویشتن
تا کار من باشد خری
محکوم رنج و توسری
من نیست باک از رهزنم
پالان چو شد پیرهنم
رنج تو ،بار راهزن
سنگین بود بر پشت من