قصیده ی لامیه العجم طغرایی به مطلع 
« اصاله الرای صانتنی عن الخطل / و حلیه الفضل زانتنی لدی العطل » 
یکی از قصاید زیبای عربی است . هرهفته در خدمت استاد فقط به تحلیل و بررسی 5تا 6 بیت این قصیده می رسیم . چند روز پیش که از مشکلات این قصیده ـ خصوصا مباحث نحوی و صرفی آن ـ شکایت می کردم دوستی کتاب علامه برهان الدین حمدی از بزرگان کرد سنندجی را به من معرفی کرد که ایشان در این کتاب هم لامیه العجم و هم لامیه العرب را به زیبایی شرح کرده و قصیده ای را نیز تحت عنوان « لامیه الکرد » افزوده است که مربوط به عبدالحمید عرفان کردستانی است . از یک طرف خوشحالم که این کتاب به دادم رسید و همچنین به خود می بالم که اندیشمندان گذشته ی ما حتی در زبان عربی هم با خود اعراب مقابله می کردند و از طرفی هم در مقابل این بزرگان احساس تهی دستی می کنم که به زیبایی و در اقتفا و انتمای لامیه های عرب و عجم این چنین به زیبایی می توانستند بنویسند :
اهلا بربع سقاه الوابل الهطل 
وخلف جدب تروی السهل و الجبل 
لازم به ذکر است که قصیده ای عرفان کردستانی در پایان به مدح امیر نظام گروسی خاتمه می یابد .